Tekenen tot je dood neervalt

Rotterdam stripstad

In 2019 wordt hij tachtig, maar Martin Lodewijk kan niet zonder tekenen. Aan het einde van de oorlog, hij is dan vijf, trekt hij er al met stoepkrijt op uit. “Ik tekende ‘Hitler en ze wijf’ op de stoep bij ons voor de deur. Je zag dat ze een “wijf” was, want ze rookte ‘n sigaret.” Hij glimlacht. Het was vast gewaagd, maar als je vijf bent, heb je geen politiek engagement. “Ik wilde tekenen, meer niet.”

Zo tekent hij een twintig meter grote Popeye op het plein aan de Gaesbeekstraat, in de Tarwewijk. Hij drukt de toppen van zijn vingers tegen elkaar: “Vast de grootste Popeye die ooit in Nederland, of waar dan ook, is getekend.”