Rotterdammers maken Rotterdam

Gedicht

Hans Reitzema Tekst
Hans Reitzema Beeld

Daar loopt ze

Sterk

Door weer en wind

Haar nagelranden bruin van aarde

Haar huid getint door de zon

Ze wandelt veel

In rust want zij heeft geen haast

Ze denkt niet zoveel

Alleen als het nodig is

Ze kijkt om zich heen

Lacht omdat ze niet alleen is

Haar ogen twinkelen

Eigenlijk altijd

Ze verwondert zich elke dag

Nieuwsgierig wil ze zien en weten

Daarna laat ze het weer gaan

Ze heeft geen persoonlijke doelen

Maar stelt ze wel

Om de weg te vinden

Ze eet om haar lichaam te voeden

Dankbaar voor het voedsel dat ze krijgt

Ze drinkt als ze dorst heeft water

Ze zit stil om te rusten en rust

Ze geeft liefde ongevraagd

Ze helpt om te helpen

Ze hoort de aarde ademen

En fluistert terug

Kellie Smits


Kellie Smits

Als het leven een tenniswedstrijd was, stond Kellie Smits (1976) in 2014 op matchpoint. Maar ziekte dwong haar dit jaar tot een vijfde set: weer borstkanker, nu uitgezaaid. Kellie kijkt niet naar de stand. Ze speelt punt voor punt, met volle overgave.

“Door deze ziekte ben ik veel meer in het nu gekomen. Het eerste dat ik voelde was ‘dit is een teken’: ik moet veranderen, ik moet meer naar mezelf toe. Ik merk dat je je een bepaalde richting op kunt ontwikkelen waarin het niet meer uitmaakt of je doodgaat. Ik leef gewoon in het nu. En als het einde komt, dan is dat dus mijn weg. Maar het was wel heel mooi tot nu toe. Het gaat er niet om hoeveel tijd er is, maar om wat je ermee doet en wat voor evolutie je geestelijk doormaakt.

Soms is lijden nodig om een inzicht te krijgen. Dan werkt een diep dal als een bevrijding. Het enige dat voor mij op dit moment zin heeft, is het lijden in mezelf te verlossen. Het lijden is iets onzinnigs dat we zelf creëren. Dat leerde ik in het Boeddhisme: de positiviteit van je geest kun je gewoon trainen, net als je lichaam in de sportschool.”