Ze begon met een koffiekar voor de deur van de Oranjekerk in het Kleiwegkwartier. “In de ochtend koffie uitschenken, in de middag het stembureau bemensen”, stelt Petra Verheij. Rosa Remmerswaal deed ook gelijk al met haar mee en werd direct gebombardeerd tot voorzitter. Anne Grootenboer is ook altijd te porren voor dit soort ludieke initiatieven. Petra haalde haar kinderen ook gelijk over mee te doen; als je dan toch een team samenstelt, doe het dan gelijk maar goed.
Dochter Flore Grashoff kan erom lachen: “Mama haalde ons over en ze heeft best overtuigingskracht. Maar ik vond het gelijk superleuk. Je draagt een beetje bij aan de verkiezingsdag op een manier die vrij makkelijk te doen is. Ik vind het tof dat het bij ons in de buurt is, we spreken heel veel mensen die we kennen en iedereen reageert enthousiast dat je dit doet.”
‘Het is echt leuk om het zo met elkaar te doen. Veel leuker dan je in je eentje opgeven. Dan word je ingedeeld en moet je afwachten of het klikt’
Dat Petra zich die eerste keer opgaf, was toeval. Ze deed een opdracht bij de gemeente en hoorde van collega’s dat je een stembureau kunt adopteren. “Dat leek me ook wel wat, dus ik heb me ervoor opgegeven en ben mensen gaan zoeken.” Anne is ook enthousiast: “Het is echt leuk om het zo met elkaar te doen. Veel leuker dan je in je eentje opgeven. Dan word je ingedeeld en moet je afwachten of het klikt.”
Rosa vult aan: “Als je een beetje maatschappelijk betrokken bent, is dit echt leuk om te doen. Ik vind die dag echt bijzonder. De Oranjekerk is een dubbel stembureau, dus daar werk je met twee teams. Het is geen wedstrijd, maar daar neigt het wel een beetje naar. Wie heeft de meeste stemmen en wie is het eerste klaar met tellen? Maar goed, dat is vooral geinig. Ik geniet het meeste van de mensen die je ontmoet.” Isan Grashoff, de tweede dochter van Petra, glimlacht als ze eraan toevoegt: “Ik vind het bijzonder dat mensen ook echt speciaal voor jou naar een stembureau komen. De vorige keer was mijn beste vriendin vanuit Kralingen naar de Oranjekerk gekomen. Dat is wel kick.”
Ook Petra’s vriend Jasper Budel is inmiddels geïnfecteerd met het stembureauvirus: “Ik heb die eerste keer alleen geteld. Nu draai ik helemaal mee. Het is echt gezellig, maar ook mooi dat je iets bijdraagt aan de democratie.” Petra vindt het ook mooi dat ze op deze manier iets doorgeeft aan haar kinderen: “Ik ging als kind al mee met mijn ouders en heb mijn eigen kinderen altijd meegenomen. En nu we een stembureau bemensen, zien we ouders met hun kleine kinderen komen. Ik vind dat een van de mooiste dingen om te zien op zo’n dag. Laat je kind zien hoe belangrijk het is om je stem te laten horen.”
Natuurlijk kun je daarbij een handje helpen door het net wat leuker te maken, stelt Anne. Een bak met snoepjes op de hoek van de tafel doet wonderen om het ijs te breken. Ze lachen wat af met elkaar en met de stemmers; Anne had de vorige keer zelfs bijna een date. Ze schiet in de lach: “Het is hier zo leuk dat ik gewoon in dit team blijf, ook al ben ik naar een ander deel van de stad verhuisd.” Isan trekt een scheef gezicht en stelt eenvoudigweg: “Alsof je een keuze hebt. Mama roept gewoon: we mogen weer! En dan zijn we al ingeschreven voor we gezegd hebben dat we kunnen.” Rosa kan alleen maar bevestigen: “Je voelt de verantwoordelijkheid als Petra je vraagt. Je doet het dus ook gewoon.”