Een wereldstad slaapt nooit. En bij een stad die altijd áán staat, hoort vervoer dat dat óók doet. Daarom rijdt sinds september de RET Nachtbus elke vrijdag- en zaterdagnacht weer door de stad en de regio. Of je nou gefeest hebt tot het licht wordt, tot laat gewerkt hebt, de laatste metro mist of gewoon één wijntje te lang bleef hangen; de Nachtbus brengt je veilig, betaalbaar en met goed humeur naar huis.
Waar taxi’s prijzig zijn en lopen even geen optie is, rijdt de Nachtbus als stille held door het donker. Geen gedoe, gewoon inchecken met je betaalpas of OV-chipkaart. En dan, terwijl de stad langzaam uitademt, stap jij in bij chauffeurs die de nacht beter kennen dan Google Maps. Maak kennis met drie van die nachtelijke helden: Mo, Kaj en Rodney. Ze hebben één missie: Rotterdam veilig thuisbrengen.
‘Ze stappen dronken binnen, maar ze zijn allemaal dankbaar’
Mo rijdt bijna elk weekend de Nachtbus, en dat doet hij met liefde. Sterker nog: “Als het aan mij ligt, pak ik élk weekend. Ik kom uit het nachtleven. Ik ben die uren gewend, ik hóór in de nacht.” Vroeger werkte hij in een rijdende avondwinkel, tegenwoordig brengt hij mensen veilig van halte naar halte. Dat is een upgrade waar Mo zichtbaar trots op is.
Wat hem drijft, is simpel: veiligheid. “Een taxi brengt je ook thuis, maar niet iedereen kan dat betalen. Wij zijn beroepschauffeurs, we zijn getraind om veilig te rijden, en wij zorgen dat iedereen kan reizen. Dat maakt het eerlijker én veiliger.”
Veel reizigers stappen vrolijk in – soms héél vrolijk. Lachend vertelt hij over dronken feestgangers. “Ik geef gewoon een kotszakje en zeg: ‘Hier, ga zitten, rustig ademhalen, we komen er wel.’” Want hoewel hij lacht, neemt Mo zijn rol bloedserieus. De bus moet schoon, heel én veilig blijven.
Dat waarderen reizigers ook. “Ook met acht bier achter de kiezen zeggen ze: ‘Thanks chauffeur, jullie zijn onze helden!’” Die waardering is voor hem goud waard. Net als de rust op de weg. “De stad is leeg, je rijdt soepel door. Heerlijk vind ik dat.”
Het belangrijkste voor Mo? Dat Rotterdam weer een Nachtbus hééft. “Een wereldstad zonder nachtbus, dat kan gewoon niet. Dat ding had nooit weg moeten gaan.” Als er dan een taxichauffeur vraagt wanneer de Nachtbus weer stopt, zegt Mo met een grijns: “Broer, we zijn net pas begonnen.”
‘Overdag neem ik brood-nuchteren mee, ’s nachts zingende kacheltjes’
Kaj is overdag al een sociale chauffeur die meezingt met de radio, maar
’s nachts komt daar een extra laag overheen. “Het verschil tussen dag en nacht? Simpel. Overdag: koffiegeur en broodtrommels. ’s Nachts: bierlucht en schorre meezingers.”
En dat vindt hij prachtig. “Ik heb passagiers gehad die bij het nummer ‘Shirt uit en zwaaien’ dat héél letterlijk namen.” De bus veranderde spontaan in een rijdende après-ski. “Ik heb het gewoon laten gebeuren. Zolang het gezellig blijft en iedereen respect toont, vind ik dat de charme van de nacht.”
Wat hem opvalt sinds de Nachtbus terug is: dankbaarheid. “Mensen zijn blij dat ‘ie weer rijdt. Sommigen zeggen letterlijk: ‘Jullie zijn m’n redding, anders stond ik hier te blauwbekken of ga ik failliet aan taxi’s.’”
Kaj geniet ook van het bijzondere nachtpubliek: de mix van feestgangers én werkers. “Soms zit achterin iemand die nét uit de club komt, met naast hem een jongen die naar z’n vroege dienst moet. Allebei in dezelfde bus, allebei blij dat we rijden. Dat vind ik magisch.”
Hoe hij wakker blijft? “Koffie, Red Bull, muziek. En meezingen. Hard.” En waarom het belangrijk is dat Rotterdam de Nachtbus terug heeft? “Omdat een veilige stad ook betekent dat je veilig thuis kúnt komen. De Nachtbus is geen luxe. Het is een basisvoorziening voor een stad die nooit slaapt.”
Waar hij het meest trots op is? “Dat ik, ook midden in de nacht, mensen professioneel én met gezelligheid van A naar B kan brengen. Dit is gewoon een mooi vak.”
‘Vroeger, als passagier, vond ik de nachtbus al magisch; nu zit ík achter het stuur’
Rodney begon in januari op de bus, en nu rijdt hij al nachten mee. Waar anderen moeten wennen, voelt het voor hem als thuiskomen. “Ik heb hiervoor op de vrachtwagen gezeten, ook ’s nachts. Ik heb iets met die rust op de weg. En eerlijk: vroeger, als passagier, vond ik de nachtbus al magisch. En nu zit ík achter het stuur. Dat is mooi toch?”
Rodney geniet van de nachtelijke rust én de emotie in de bus. “Mensen die dronken zijn, komen alsnog naar je toe: ‘Gast, bedankt hè! Tot de volgende keer!’ Dat soort dingen vind ik geweldig. Het is klein, maar het maakt m’n nacht.”
Zijn favoriete rit? De lange routes richting Hoogvliet en Spijkenisse. “Daar kom ik vandaan. Als ik daar ’s nachts rijd, komen herinneringen terug. Zelfde route, zelfde nachtgevoel. Alleen nu ben ik de chauffeur in plaats van de feestganger die in slaap viel tegen het raam.”
Het mooiste moment van de nacht is voor Rodney het einde. Niet omdat hij naar huis mag, maar omdat de stad dan langzaam oplicht. “Als je de zonsopgang ziet boven de bruggen… Rotterdam is dan zó mooi. Dan denk ik: dit is mijn stad, dit is mijn werk.”
Voor mensen die twijfelen of ze de Nachtbus moeten nemen, heeft hij een simpele boodschap: “Gewoon doen. Het is veilig, relaxed en de moeite waard.”
De Nachtbus is terug. De stad ademt gerust. Want zolang er licht brandt in de kroegen, clubs, havens en straten, zitten Mo, Kaj, Rodney en al hun collega’s van de Nachtbus achter dat stuur.