De één is 51, schilder van beroep. De ander is 21, studeert journalistiek en begon op z’n zeventiende al in de dorpsraad. Vader en zoon Van Eijsden. Erwin en Bas. Samen opkomen voor hun eiland.
“Dorpsraad? Wij vinden ons geen wijk”, zegt Erwin meteen. “Rozenburg is een dorp. Een eiland zelfs. En zo voelen we dat ook.” Dat gevoel zit diep. Erwin is geboren in Brielle, maar kwam zo’n dertig jaar geleden met zijn vrouw op Rozenburg terecht. “Daar kon je toen nog wél snel een woning krijgen. En toen zijn we eigenlijk nooit meer weggegaan.” Bas weet niet beter. “Voor mij is Rozenburg thuis. Mijn vrienden. Mijn sportvereniging. Mijn lagere school. Alles is hier.”
Persoonlijke titel
Erwin rolde er acht jaar geleden in. Eerst via een politieke partij, daarna via de gebiedscommissie, die later wijkraad werd. En in Rozenburg dus, lekker eigenwijs, omgedoopt is tot dorpsraad. “Toen moest iedereen op persoonlijke titel verder”, zegt hij. “Ik dacht: ik doe het voor mijn buurt.”
Bas keek van de zijlijn mee en werd aangespoord door zijn vader. “Vier jaar geleden dacht ik: het kan nu, dus waarom niet? Ik werkte al veel met jongeren op Rozenburg. Organiseerde activiteiten op het Cruijff Court.” Erwin grijnst: “Ik zei tegen hem: goed voor je netwerk ook.” Bas: “En als ik dan de stem voor de jongeren kan zijn, dan moet ik dat doen.”
Opkomen voor het dorp
De dorpsraad Rozenburg bestaat uit elf leden. Geen partijpolitiek circus, maar mensen met verschillende achtergronden die samen opkomen voor het dorp. “Wij geven gevraagd en ongevraagd advies aan het college van Rotterdam”, legt Erwin uit. “Soms doen ze er wat mee. Soms niet.” En als ze er niks mee doen? “Dan gaan wij een beetje steigeren”, zegt hij lachend. “Dan ga je lobbyen. Aan touwtjes trekken. Ingangen zoeken.”
Bas vult aan: “Iedereen heeft een beetje z’n eigen focus. Ik zat veel op sport en jongeren. Anderen op mobiliteit of veiligheid.” Erwin ziet zichzelf meer als verbinder. “Mensen in hun kracht zetten. Zorgen dat we één lijn trekken. Want als je elf meningen hebt zonder richting, bereik je niks.”
Wensenlijstje
Wat heeft de dorpsraad Rozenburg écht bereikt? Erwin: “De nieuwe veerverbinding tussen Rozenburg en Maassluis. Dat was een ding. Nu investeert de provincie daarin.” Ook kwam er een directe busverbinding naar Schiedam via de Blankenburgtunnel. “Dat stond al járen op ons wensenlijstje. Het ging om twee ton per jaar. Dan moet je echt trekken aan die touwtjes.” Bas knikt. “Het blijft een politiek spel. Maar mensen merken het wel.”
Wat speelt er nu?
Rozenburg vind je niet op een ansichtkaart. Het ligt midden in industriegebied. Met havenverkeer en veiligheidsvraagstukken. “Die ammoniakleidingen die ze gaan aanleggen bijvoorbeeld”, zegt Erwin. “Dan moet je gewoon op de bal blijven. Goede afspraken maken met het Havenbedrijf hoort daar ook bij.” Daarnaast: tijdelijke huisvesting voor buitenlandse werknemers. “We willen af van zogenaamde huisjesmelkers. Voldoende huisvesting leeft echt in ons dorp. Ook op dat gebied lijkt er licht aan het eind van de tunnel.”
En dan de geplande windmolen op de landtong. “Ons laatste stukje natuur”, zegt Bas met enige teleurstelling. “Politiek gezien kunnen we daar weinig meer aan doen. Maar het leeft wel.” Ook de politiepost die verdwenen is, zorgt voor discussie. “Mensen willen zichtbaarheid. Veiligheid voelt anders als je geen blauw meer ziet.” Erwin: “We kunnen geen ijzer met handen breken, maar we signaleren en houden een vinger aan de pols.”
‘Rozenburg is de parel tussen de industrie; het dorpse gevoel moet blijven’
Jongeren een stem geven
Bas ging vier jaar geleden de dorpsraad in met één duidelijke missie: jongeren een stem geven. Er kwam een jongerenhub in Rozenburg. “Dat is echt een goede stap. Activiteiten, begeleiding, coaching. Zo haal je jongeren van het Raadhuisplein af en ga je overlast tegen.”
Erwin valt zijn zoon bij. “Wat mij stoort, is dat bij overlast meteen wordt gezegd: ‘die jeugd weer’. Er zijn overal rotte appels. Maar er zijn veel meer goeie jongens en meiden.” In een vergadering botste Bas daar hard over met een ouder dorpsraadslid. “Dat was geen fijn gesprek”, zegt hij eerlijk. “Maar je mag van mening verschillen. Daarna ga je gewoon weer door.” Erwin knikt. “Dat is ook dorpsraad. Discussie hoort erbij. Je mag het oneens zijn.”
Mikpunt
Ze zijn zichtbaar in het dorp. En dus ook mikpunt als iets niet loopt. “Als een fietspad hobbelig is, dan krijgen wij de schuld”, zegt Erwin lachend. “Maar wij hebben geen toverstafje.”
Rozenburg was tot 2010 een zelfstandige gemeente. Sindsdien onderdeel van Rotterdam. “Oudere mensen moeten daar soms nog aan wennen,” zegt hij. “Wij zijn geen eigen gemeente meer. Wij adviseren het college van Rotterdam.” Al zitten ze niet heel dicht op het vuur. “We hebben veel overleg met ambtenaren”, zegt Erwin. “En we krijgen ook dingen voor elkaar. Maar niet alles.”
Dilemma’s
Tussen vader en zoon wordt er ook veel gepraat. Niet altijd eensgezind. Bas plaagt: “Ik haal meer stemmen dan jij, pap.” Erwin lacht: “Dat is goed. Jongeren moeten stemmen.” Ze verschillen soms van mening. Bijvoorbeeld over ondernemersbelangen versus behoud van groen. “Dat zijn dilemma’s”, zegt Erwin. Maar de basis is hetzelfde: betrokkenheid.
“Het is bijzonder om dit samen te doen”, zegt Erwin. “Maar hij moet straks zijn eigen pad volgen.” Bas stopt na de verkiezingen met de dorpsraad Rozenburg. Zijn studie journalistiek in Tilburg is bijna afgerond. “Ik wil daar mijn leven opbouwen”, zegt hij. Erwin knikt. “Het is wel een rot eind rijden, hoor.” “Met de nieuwe busverbinding is het nu maar anderhalf uur, valt mee toch?”, reageert Bas. Toch is Erwin vooral trots. “En er staan alweer drie nieuwe jongeren klaar voor de dorpsraad. Dat zit wel goed dus.”
Stemmen, gewoon doen
Bij verkiezingen voor de gemeenteraad, wijk- en dorpsraden krijg je in Rotterdam twee formulieren: één voor de gemeenteraad en één voor de wijkraad. “Ga stemmen”, zegt Erwin resoluut. “Je mag één keer in de vier jaar je mening geven. Dan moet je dat gewoon doen.”
Bas ziet om zich heen dat jongeren het soms laten liggen. “Op mijn opleiding leeft het wel. Maar daarbuiten minder.” Erwin: “Hoe meer mensen stemmen, hoe democratischer het is. Zo simpel is het.” En specifiek voor de dorpsraad Rozenburg? “Wij komen op voor jouw dorp. Jouw straat. Jouw zebrapad. Jouw busverbinding.”
Rozenburg 2050
En er ligt een toekomstvisie: Rozenburg 2050. Woningbouw, elektrificatie, centrumontwikkeling, verenigingsleven. “Ik hoop vooral dat we sociaal blijven”, zegt Erwin. “Dat verenigingen blijven floreren. Dat we ons groen behouden. Rozenburg is de parel tussen de industrie; het dorpse gevoel moet blijven.”
En hun persoonlijke ambities? Ooit een plek in de gemeenteraad? Erwin schudt z’n hoofd. “Nee joh. Ik ben niet zo uitgesproken voor één partij. Ik wil gewoon op mijn niveau advies geven.” Bas glimlacht. “Zeg nooit nooit… Maar eerst: stemmen!” Edwin besluit: “Ga eens naar zo’n wijkraadsvergadering. Ze zijn openbaar. Al die mensen doen echt hun best.”