‘Ik wilde weer kunnen ademhalen’

Thuis

De in Kabul geboren en getogen Zaher Banai gaat in 1980 in de Russische stad Rostov aan de Don medicijnen studeren. “Ik keerde als basisarts terug naar Afghanistan om mijn opleiding tot chirurg af te ronden”, vertelt Banai beheerst in Huisartsenpraktijk Keizerswaard waar hij vier dagen in de week werkt.

Hij studeert af in een land dat afglijdt richting burgeroorlog. “Rusland was binnengevallen in Afghanistan en de Mudjaheddin hadden de wapens opgepakt om ze te verdrijven. Het was een verschrikkelijke tijd. Stond ik iemand te opereren, sloegen de raketten in en kwamen er veertig nieuwe gewonden binnen. Daar kun je niet tegenop werken; je voelt je nutteloos. Ik werd ook vaak bedreigd. Als er een gewonde binnenkwam, kwamen zijn vrienden mee. Zij stonden voor de operatiekamer met geladen Kalasjnikovs: ‘Hij moet leven, anders doden we jou’. Maar een man kan met één kogel meer kapotmaken dan ik kan herstellen. Op een avond, toen we iemand niet konden redden, zijn mijn assistenten en ik door het raam en via een ladder gevlucht.”