Ook zij vieren een feestje!

Jubilea

Jubilea zijn behalve feestelijke aangelegenheden bij uitstek ook momenten waarop we terugblikken. Dat geldt ook voor deze stellen die 10, 20 en 60 jaar samen zijn. Een lach en een traan én een hele duidelijke boodschap: het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar als de liefde groot genoeg is, kom je er samen doorheen.

Iet (80) en Teun (89) van Wijk

Zestig jaar getrouwd, hebben twee kinderen, vier kleinkinderen en een achterkleinkind op komst Hij: gepensioneerd (zelfstandig) belastingadviseur, zij: werkte in een sportwinkel en runt nu een bed and breakfast

‘Later in het huwelijk word je weer op elkaar teruggeworpen’

8 mei 1958. De zus van Teun van Wijk stapt in het huwelijksbootje met Iets toenmalige werkgever. “Ik was ceremoniemeester”, vertelt Teun. “Op een gegeven moment, toen alle formaliteiten achter de rug waren, deden we het grote ‘knipoogspel’. Iet en ik hadden elkaar toen allang in het vizier gekregen en, laat ik het zo zeggen, we bléven naar elkaar knipogen.”

Liefde op het eerste gezicht? Ja! Teun, geboren en getogen in Hillesluis, viel als een blok voor het lieve gezichtje van de Friese Iet. Zij vond Teun op haar beurt ook een heel aantrekkelijke man: “Een week later stond Teun bij mijn ouders voor de deur. Hij vroeg of hij een dagje met hun dochter uit mocht. Keurig hè? En het mocht.”

Oude man

Iet was toen negentien, Teun zevenentwintig. “Daar werd wel wat van gevonden”, blikt ze terug. “Wat moet je met die oude man, vroegen mijn vriendinnen. Maar we waren stapelverliefd en niets weerhield ons.”

Het stel trouwde en kon via Teuns werkgever een prachtige woning in de Berkelsestraat krijgen. Teun: “Dat was in die tijd enorm luxe; de meeste pasgetrouwde stellen woonden bij hun ouders in.” Wat destijds evenmin gebruikelijk was, was een gehuwde werkende vrouw. Iet: “Ik had een leuke baan bij een jeugdvereniging, de CJMV, maar die raakte ik na ons trouwen abrupt kwijt.”

Iet kwam thuis te zitten en dát bleek allerminst haar ding. “De overgang van Friesland naar Rotterdam was al een omschakeling geweest, toen van Rotterdam-Zuid naar Noord. Teun werkte overdag, ik zat maar thuis. Ik verpieterde een beetje. Langzaam ging ik meer voor mezelf doen. Een vriendenkring opbouwen, vrijwilligerswerk. En na enige tijd kreeg ik een leuke baan in een sportzaak. Toen ging het beter.”

Ruimte

Geven en nemen, dat is volgens het stel het geheim voor een lang en gelukkig huwelijk. Teun: “Ik heb Iet altijd ruimte gegeven, dat is belangrijk voor ons geweest. Maar we deden ook genoeg dingen samen. Onze activiteiten voor de kerk bijvoorbeeld. Maar ook toneelvoorstellingen, of vakanties naar Spanje. Als je samen een balans vindt, houd je het vol.”

Iet: “En natuurlijk de kinderen. We hebben een zoon en een dochter en vier prachtige kleinkinderen. Binnenkort wordt ons eerste achterkleinkind geboren; daar kijken we enorm naar uit.”

Cruise

De zestigste trouwdag werd gevierd met de familie. In eetcafé Thailand dit keer, hartje Lombardijen. Teun: “En samen hebben we nog een cruise gemaakt. Dat was heel leuk, maar het was ook de laatste. Aan boord hadden we het heerlijk, maar elke keer aan wal en je weg vinden op een bestemming was te zwaar. Mijn gehoor gaat ook steeds verder achteruit. Daardoor voel ik me minder prettig in gezelschap of op drukke plekken. Ik ben graag thuis. Zeker nu ik sinds een jaar met pensioen ben.”

Iet: “Dat is soms lastig, want ik wil nog graag op pad. Dat doe ik met vriendinnen. Een mooie voorstelling, uit eten... Niet te vaak meer. Een weekendje weg doe ik niet meer. Ik ben graag ’s avonds thuis met Teun.”

Kwetsbaar

Iet: “Ik zeg weleens, later in het huwelijk, als je ouder wordt, word je weer op elkaar teruggeworpen. Op hoe je samen begon. Je moet met z’n tweeën opnieuw je weg vinden. Wij vinden het nu heerlijk om samen een beetje te rommelen in huis. Een krantje lezen, samen ontbijten. Teun is druk met het opruimen van zijn kantoor, ik run hiernaast nog een bed & breakfast.”

Teun: “En om vier uur komen we samen in de woonkamer, drinken we gezellig een glaasje wijn en babbelen over van alles en nog wat.” Hij denkt even na en komt dan terug op het geheim van een lang en gelukkig huwelijk: “Misschien is het het allerbelangrijkste dat je je geborgen voelt bij de ander. En nu de jaren gaan tellen, maakt dat je ook kwetsbaarder.”


Masé (57) en Coen (64) Sutterland

Twintig jaar getrouwd, hebben vijf kinderen uit hun eerdere relatie, samen één zoon, hij: gepensioneerd huisarts, zij: rouw- en verliestherapeut

‘Zij is mijn soulmate, een waanzinnige vrouw"

Bijna veertig jaar geleden werkte Coen als artsassistent op de afdeling gynaecologie-verloskunde in een katholiek ziekenhuis. Op een dag kwam Masé te laat voor de ronde gehaast binnenrennen. Coen: “Wat er gebeurde, is moeilijk te omschrijven. Liefde op het eerste gezicht dekt de lading niet eens. We keken diep in elkaars ziel, smolten samen leek wel.”

Maar beiden waren verloofd en een relatie tussen arts en leerling-verpleegkundige was ten strengste verboden door de nonnen die het ziekenhuis regeerden. Masé: “Twee dagen na elkaar zijn we getrouwd. Coen is nog naar mijn bruiloft gekomen. Dat vond ik heel moeilijk. Had ik ‘nee’ gezegd, had hij het ook gedaan, vertelde hij later, maar ik kon het niet. Het kon ook niet anders, we hadden onze gevoelens nog niet naar elkaar uitgesproken.” Jaren later kwamen de twee elkaar, per toeval, weer tegen, inmiddels allebei vrijgezel. Masé: “De vonk sprong onmiddellijk weer over, alsof het nooit anders was geweest. Toen gingen we er vol voor.”

Temperamentvol gillen

Coen: “We hebben geen seconde spijt gehad. Het leven samen is een feestje! Natuurlijk voeren we weleens een pittige discussie. Masé is half Italiaans en kan heel temperamentvol gillen.” Hij schiet in de lach. “En toen we samen onze huisartsenpraktijk runden, werd ik thuis iets te bazig. Masé is een tijdje elders gaan werken, om onze relatie in balans te houden. Zij is mijn soulmate, een waanzinnige vrouw. Hoewel ik nooit aanleiding heb gehad dat te denken, ben ik altijd bang dat ze bij me weg loopt... Gek he?”

Masé: “Dat doe ik nooit! En je kunt mij ook weleens achter het behang plakken. Eigenlijk hebben we weinig irritaties. We zijn allebei chaoten en rommelkonten, maar meesters in positief denken. Als je denkt in mogelijkheden en oplossingen, kun je samen alles aan.”

Versteld

Masé: “Samen oud worden is bij ons niet vanzelfsprekend, dat wisten we al lang met ons hoofd, maar nu ook met ons hart. Coen is een tijdlang heel ziek geweest. Na een openhartoperatie kreeg hij ook nog een ontsteking aan zijn hart. De dokters staan versteld dat hij nog steeds rondloopt. Ik ben lang mantelzorger geweest en we hebben er samen hard voor gewerkt dat we ook partners bleven. Nadat het beter ging met Coen moesten we ons opnieuw verbinden met elkaar, samen het leven weer aandurven. Alles is anders en alles is hetzelfde, alleen inniger en bewuster. Ik ben elke ochtend blij als we samen wakker worden.”

Genoeglijke momenten

Coen: “We genieten van ieder onverwacht genoeglijk moment. We delen dezelfde passie voor kunst, literatuur, koken en geneeskunde. Dat zie je overal in terug. Ergens een hapje eten in plaats van zelf te koken, of juist een nieuw recept uitproberen. Masé had ons, als verrassing, opgegeven voor de cursus Wijn & spijs van Het Wijninstituut. Nu ik met pensioen ben, en Masé aan huis werkt, hebben we veel kleine momenten samen. Voor een kopje koffie, of een knuffel. Maar er is ook ruimte om op een doordeweekse ochtend een mooie tentoonstelling te bezoeken.”

En de trouwdag? Die wilde Coen in het verleden nog weleens vergeten, lacht Masé. Maar dit keer niet. “Hij had rozen voor me gehaald. ‘Dit zijn korte’, zei hij erbij, ‘want van de lange hadden ze er geen twintig.’ We hadden champagne en ik had hartvormige macarons laten maken. ’s Avonds gingen we heerlijk uit eten.”


Laura Jetten (26) en Marco Boer (29)

Tien jaar samen, hebben samen een dochter, Olivia (2), zij: verzorgende, hij: werkzoekende

‘We krabbelen nog steeds op, maar we krabbelen nu samen op’

Marco en Laura leerden elkaar kennen via hun beider moeders. Laura, toen zestien jaar oud, zat een beetje in mineur en haar moeder vond dat ze wel een verzetje kon gebruiken. Ze stelde voor dat Laura meeging naar de verjaardag van haar beste vriendin, iets waar Laura schoorvoetend mee instemde. Nog elke dag is ze blij dat ze naar haar moeder geluisterd heeft, want die dag ontmoette ze Marco, de zoon van haar moeders vriendin.

Spelletje

Laura: “We zaten naast elkaar op de bank. Marco had een telefoon en we speelden samen een spelletje. Het was voor niemand in de kamer te ontgaan dat de vonk ter plekke oversloeg.” Toch moest Laura even nadenken, toen Marco haar tijdens een wandeling, op 27 september 2010, om verkering vroeg. “Ik kwam net uit een lastige relatie en mijn ex bleef me stalken. Toch zei ze ja. En toen Marco de keer erop de telefoon opnam, was het stalken snel voorbij. “Dat vond ik niet alleen lief, maar ook enorm sexy!”

Over de reden waarom ze op elkaar vielen, hoeven ze niet lang na te denken. Marco is lief en zorgzaam, aldus Laura. Marco: “Laura ook, en ze is bijna altijd vrolijk.” Het tweetal liet geen gelegenheid onbenut om samen de hort op te gaan. Het leven lachte hen toe.

Felicia

De daaropvolgende jaren zou hen voor de zwaarst denkbare beproeving stellen. Na een goede en voldragen zwangerschap werd hun dochtertje Felicia geboren. Een paar dagen erna overleed het kleine meisje, na meerdere zware epileptische aanvallen te hebben gehad. In de woonkamer van Laura en Marco heeft Felicia een eigen plank in de kast, met foto’s, tekeningen en gedichten. “Op sommige dagen kan ik er goed naar kijken”, zegt Laura.

Het immense verdriet hing zwaar in de lucht. En ondanks de liefde tussen de twee, vonden ze niet de weg naar elkaar toe. De sfeer in huis werd om te snijden. Laura keerde steeds meer in zichzelf, de altijd zo zachtaardige Marco kreeg steeds vaker woedeaanvallen.

Marco: “We hadden veel ruzie. Ik kende mezelf ook niet meer terug. Ik werd angstig en kon om het minste geringste ontploffen. ‘Je gaat nu hulp zoeken’, zei Laura op een dag, ‘of ik vertrek’. Dat deed het ‘m. Later zou ik met PTSS gediagnosticeerd worden. We zijn ook samen in therapie gegaan, daar hebben we echt geleerd ons gevoel toe te laten en vooral ook met elkaar te praten.”

Knuffels

Na nog een miskraam werd Olivia geboren. Laura: “Alles kwam terug, we waren de eerste weken alleen maar aan het vergelijken. Maar dat werd gelukkig minder. Olivia doet het fantastisch.”

Zoals bij ieder jong gezin kent het leven met een peuter de nodige uitdagingen. Marco: “Natuurlijk is het soms zwaar, we zijn altijd bezig. Maar we hebben vooral heel veel heerlijke moment als gezin. Bijvoorbeeld als we Olivia ’s avonds samen naar bed brengen. Dan wil ze eerst een knuffel van papa, dan van mama, en dan van papa en mama tegelijk. Dat is fijn.”

Daarna kruipt het stel lekker op de bank, dicht tegen elkaar aan. Laura: “We hebben niet veel te besteden en samen op stap gaan doen we nog heel zelden, maar we pakken onze momentjes.”

Slechte kanten

Wat is het geheim van tien jaar samenzijn? Marco: “Accepteren dat het niet alleen rozengeur en maneschijn is. Stellen die na één jaar zeggen ‘het gaat niet meer’, heb je er dan wel aan gewerkt? Na lange tijd samen ben je niet meer altijd verliefd, het leven is zwaar en je ziet ook elkaars slechte kanten. Maar als je die van elkaar kunt accepteren en de ander ziet voor wie hij of zij is, wordt je samen alleen maar sterker.”

Het tragische verlies van Felicia heeft het stel sterker gemaakt. Marco is rustiger, Laura zelfbewuster. En ze hebben samen goed leren praten, leren aangeven als je niet goed in je vel zit en wat je dan van de ander nodig hebt. “We krabbelen nog steeds op”, zegt Marco, “maar we krabbelen nu samen op.” Laura: “En op de dag dat we precies tien jaar samen zijn, houden we elkaar extra stevig vast.”